Sta je zelf aan het roer, of heb je het stuur ongemerkt uit handen gegeven aan de verwachtingen van anderen, je angst, of je volle agenda?
Je bent de motor waar de hele familie op draait. De stille kracht op je werk. De vriendin die altijd luistert. Je hebt jarenlang alle vracht van anderen achterin geladen, maar je voertuig is inmiddels zo vol dat je de motor hoort sputteren bij elke heuvel. Je doet het op de automatische piloot, precies zoals het je vroeger geleerd is: niet zeuren, schouders eronder en zorgen dat iedereen het fijn heeft.
Maar terwijl je druk bezig bent met navigeren voor anderen, ben je ergens onderweg jezelf uit het oog verloren. Je bent aan het over-leven in plaats van be-leven.
In welk voertuig zit jij?
Als ik mijn cliënten vraag welk vervoersmiddel hun leven op dit moment symboliseert, hoor ik vaak: “Een zware vrachtwagen vol spullen van anderen” of “Een lijnbus waar ik de chauffeur ben, maar de passagiers bepalen de haltes.”
Herken je dat? Dat je vervoersmiddel vooral functioneel is en gericht op de behoeften van je omgeving? Je rijdt door op een lege tank, puur op karakter. Je bent de bestuurder geworden van andermans geluk, terwijl je eigen bestemming ergens in de mist is verdwenen.
Wie neem je mee? Kijk eens in je achteruitkijkspiegel. Wie zitten er op de achterbank? Reisgenoten kunnen je steunen, inspireren en met je lachen. Maar soms zitten er ook passagiers bij die alleen maar commentaar geven op je rijstijl of die je de verkeerde kant op wijzen. Misschien hoor je wel de stemmen uit je opvoeding (“doe maar gewoon”) of de ongeschreven regels van de maatschappij (“je moet alles kunnen combineren”). Deze passagiers zijn luidruchtig. Ze geven ongevraagd advies en wijzen je voortdurend op de verwachtingen waar je aan zou moeten voldoen. Je durft de afslag naar jouw eigen verlangens niet te nemen, want wat zouden de passagiers daar wel niet van vinden?
Er zijn momenten dat je zelf stuurt, maar ook fases waarin je op de passagiersstoel belandt (door omstandigheden of keuzes van anderen). De kunst is om te herkennen wanneer je het stuur weer moet opeisen.
Wanneer was je laatste onderhoud?
Je kunt de mooiste route hebben, maar als je voertuig (je mentale en fysieke gezondheid) niet onderhouden wordt, sta je midden in je leven ineens met pech langs de weg.
Welke route volg je?
Soms kies je voor de snelweg (efficiëntie), soms voor de toeristische route (ervaring). Het risico van alleen maar naar de bestemming kijken, is dat je vergeet uit het raam te kijken.
Het mooie aan dit beeld is dat je bij elke kruising opnieuw kunt beslissen: Houd ik deze koers aan, of sla ik nu af?
Tijd voor een pitstop in de natuur
In de natuur hoef je even helemaal niets. De bomen verwachten niet dat je sneller groeit en de wind vraagt je niet om je aan te passen. Juist daar, in de stilte, kun je voelen hoe het is om de motor even uit te zetten.
Het is tijd om de regie terug te pakken. Om de passagiers die je energie kosten bij de volgende halte te laten staan. En misschien wel om van die zware vrachtwagen over te stappen op iets kleiners, iets lichters. Iets waar alleen jij in past, of alleen die mensen die jou echt voeden.
Kies jij weer voor jouw eigen route?
Je mag stoppen met alleen maar de chauffeur te zijn voor anderen. Laten we samen de natuur in gaan om te ontdekken waar jij eigenlijk zelf naartoe wilde reizen voordat je de weg van de minste weerstand (en de meeste verwachtingen) koos. Als natuurcoach help ik je om weer op de bestuurdersstoel te klimmen en de regie te nemen, zodat je kan gaan luisteren naar wat je hart je al tijden influistert.
Het is jouw reis! Jij bepaalt het tempo, de route en wie er mee mag.
